Wednesday, December 07, 2005

Έργα και μέρες

Είναι δύσκολο να περιγράψω με ένα και μοναδικό επίθετο τις μέρες που ακολούθησαν. Η ζωή μου είχε αλλάξει και αυτό ήταν πλέον γεγονός. Μαζί με τη ζωή μου είχε αλλάξει και η συμπεριφορά μου σε πολλά πράγματα. Για παράδειγμα, στο σπίτι από την πρώτη κιόλας ημέρα είχαν φανεί τα σημάδια της αλλαγής - κάτι που δεν υποδέχτηκαν με ιδιαίτερο ενθουσιασμό οι γονείς. Δεν είχαν συνηθίσει να κοιμάμαι εκτός της οικογενειακής εστίας και τους έπεσε κάπως βαρύ. Βέβαια, με τον Λάζαρο εκείνα τα πρώτα Χριστούγεννα δεν περάσαμε πολλά βράδυα μαζί κι έτσι ήταν εύκολο να βρω δικαιολογίες του τύπου "θα πάω στη Χαλκίδα / στου συμφοιτητή μου στην Αίγινα για Σαββατοκύριακο κλπ κλπ". Φυσικά δεν φεύγαμε ποτέ αλλά μέναμε σε διάφορα ξενοδοχεία στο κέντρο της Αθήνας. Σαν τουρίστες στη δική μας πόλη. Δυστυχώς, ο Λάζαρος είχε πάρει σαν δεδομένο πως στα 23 μου όφειλα να έχω στο σπίτι μου την απόλυτη προσωπική μου ελευθερία. Δεν είχε άδικο αλλά ήταν δύσκολο να συνηθίσω την οικογένεια μου σε μια τόσο αιφνίδια αλλαγή της τάξης. Ήταν δύσκολο να συνηθίσουν το τηλέφωνο που χτυπούσε ξημερώματα. Δεν είχαν συνηθίσει να με βλέπουν χωμένη κάτω από το τραπέζι του σαλονιού στις 3 το βράδυ να μιλάω κρυφά. Δεν είχαν συνηθίσει να συμβαίνει κάτι στη ζωή μου που δεν το μοιραζόμουν μαζί τους και, κυρίως, δεν μπορούσαν να ελέγξουν. Ο Λάζαρος όσο διστακτική και προβληματισμένη με έβλεπε τόσο περισσότερο με πίεζε να προφυλάξω και να διαχωρίσω την ιδιωτική μου ζωή από τις οικογενειακές μου σχέσεις. Εκείνες τις ημέρες αυτό ήταν εξαιρετικά δύσκολο και όσο κι αν αναγνώριζα πως η κερδισμένη από αυτού του είδους των ενδοοικογενεικών αντιπαραθέσεων θα ήμουν εγώ, πάντα είχα ένα σφίξιμο στην καρδιά. Ήταν μια επανάσταση, μου έλεγε, που έπρεπε να είχε ήδη γίνει και αν δεν συνέβαινε τότε αργότερα θα ήταν πολύ πιο οδυνηρά τα πράγματα.
Τους φίλους μου τους είχα χάσει. Τους είχα παραμελήσει. Ο χρόνος που δεν περνούσα μαζί με τον Λάζαρο ήταν χρόνος χαμένος. Οι παρέες μου ήξεραν πως ήμουν ερωτευμένη. Χρόνια φίλοι μου αγαπημένοι. Δεν γνώριζαν πολλά για τον Λάζαρο και δεν ρωτούσαν παραπάνω απ' όσο τους έλεγα. Ήταν μια περίοδος που οι φίλοι μου έδειξαν απίθανη κατανόηση τώρα που το αναλογίζομαι. Τους είχα βάλει σε μια παρένθεση αλλά, πέρα από παιχνιδιάρικα παράπονα δεν μου κράτησαν κακία, ούτε με ξέχασαν. Ούτε παρέλειπαν να μου τηλεφωνούν για να δουν αν είμαι καλά. Και όταν με άκουγαν χαρούμενη, χαίρονταν και αυτοί. Μπορεί να άλλαξαν πολλά από τότε αλλά, όχι αυτό το τελευταίο.
Οι ώρες με τον Λάζαρο μας φαίνονταν πάντα λίγες. Πήγαμε και μια εκδρομή στο εξοχικό μου. Μόνοι μας για δυο μέρες. Μεγάλη ευτυχία. Εκείνος οδηγούσε, εγώ έβαζα μουσική. Και τρύπωνα τα δάχτυλα μου στη χούφτα του όσο κρατούσε το λεβιέ των ταχυτήτων. Του έδειξα και το ποδήλατο μου, το ωραιότερο ποδήλατο του κόσμου και τον άφησα να κάνει βόλτα. Μείναμε δυο μέρες. Δεν κάναμε απολύτως τίποτα πέρα από το να μιλάμε, να γελάμε, να τρώμε και ν' αγκαλιαζόμαστε. Ίσως αν δεν ήμασταν τόσο σφιχτά αγκαλιασμένοι οι ώρες να είχαν κυλήσει πιο αργά.
Λίγες μέρες μετά πήγαμε για πρώτη φορά στο σπίτι που έχτιζε. Κάμποσα χιλιόμετρα έξω από το κέντρο της Αθήνας, στην εξοχή. Η διαδρομή θυμάμαι μου είχε φανεί ατελείωτη αν και δεν κάναμε πάνω από 45 λεπτά. Το σπίτι ήταν χτισμένο σ' ένα λόφο. Όμορφο κι επιβλητικό απ' έξω, γιαπί από μέσα. Μοντέρνο σε όψη και διαρύθμιση χώρου. Το αγάπησα αμέσως. Αλλά και το μίσησα - έστω και στιγμιαία. Το μίσησα γιατί σκέφτηκα πως όταν τελείωνε ο Λάζαρος θα μετακόμιζε μόνιμα εκεί και δεν θα τον έβλεπα - τουλάχιστον όχι συχνά. Θα μετακόμιζε για να ζήσει εκεί που μια ζωή ονειρευόταν χρόνια, όπως μου είπε. Κάναμε έρωτα εκεί που θα γινόταν η κρεβατοκάμαρα. Πήγαμε για φαγητό στη κεντρική ταβέρνα του χωριού και γυρίσαμε πίσω στο σπίτι. Κοιμηθήκαμε για λίγο σ' ένα ράντσο ανάμεσα σε τούβλα, τσιμέντα κι εργαλεία. Αμίλητοι. Κοιτάζαμε το μεσημέρι να γίνεται απόγευμα. Και βλέπαμε τα ίδια σημάδια: αυτά που οδηγούσαν σ' ένα μέλλον που κανείς μας δεν είχε προβλέψει. Στην επιστροφή μου είπε πως θα χρειάζονταν τουλάχιστον άλλα 2 χρόνια για να τελειώσει το σπίτι αυτό. Ομολογώ πως η σκέψη αυτή με καθησύχασε και κοιμήθηκα στον ώμο του όσο οδηγούσε. Το ίδιο βράδυ έκανα την τρελλή σκέψη: φαντάσου πως θα ήταν αν μέναμε μαζί σ' αυτό το σπίτι! "Αν γίνει αυτό" σκέφτηκα "λες να με αφήσει να πάρω ένα σκύλο;" Ήταν η στιγμή που το σπίτι αυτό άρχισε να γίνεται ο αγαπημένος μου προορισμός κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου.
Σε λίγο θα ξημέρωνε Παραμονή Χριστουγέννων. Και μαζί της η πραγματικότητα.

18 Comments:

Blogger so-de-lovely said...

Σουζακι μου σουτζουκακι μου αν ο πετρινος τοιχος ... αν οι βιδες στα ξυλα ... αν οι ντοματιες ... ειχαν μια τοση δα γλωσσιτσα να ψιθυρισουν ...

3:54 AM  
Blogger Idάκι said...

Οι ώρες περνούν αστραπές, όταν είμαστε αγκαλιασμένοι, και σαν αιώνες, όταν είμαστε χώρια.

Και τα κομμάτια του παζλ συνωστίζονται :)

Είσαι υπέροχη, όπως πάντα!

4:07 AM  
Blogger Chaca-Khan said...

wxou..
συμφοράα..

5:27 AM  
Blogger alienlover said...

τέλειο, τέλειο, τέλειο!!!
θέλω να ζήσω μια ιστορία σαν τη δικιά σας.. λέτε να φταίει το ότι είμαι μόνο 18;;ή το παθαίνουν και μεγαλύτεροι;;

5:27 AM  
Blogger mindstripper said...

Οι φίλοι οι καλοί είναι ευλογία μεγάλη. Τον Λάζαρο τον οσμίζομαι κάπως απόλυτο, μα ίσως και να κάνω λάθος. Άλλωστε, κάτι μου λέει ότι έχουμε ακόμα μέλλον για συμπεράσματα... ;-)

5:34 AM  
Blogger trol said...

επίσης, άλλη φιγούρα/-ες..οι γονείς! Σιγά και μη σε πίστεψαν που πας το σ/κ. Να ναι καλά, δείχνουν κατανόηση εκεί που δεν το περιμένεις.

5:51 AM  
Anonymous Yiannis said...

Όταν μπορείς και προκαλείς ανατριχίλα στον αναγνώστη σου με μικρές λεπτομέρειες, τότε καλή μου έχεις σίγουρα πετύχει τον στόχο σου.
Περιμένοντας την Παραμονή...
Truly yours

7:32 AM  
Blogger Despoina said...

Καταπληκτικό, και μας αφήνεις πάλι σε αγωνία...

(Δεν θέλω να ασκήσω κριτική για κάτι τόσο προσωπικό σου, αλλά δεν μου άρεσε η συμπεριφορά του Λάζαρου για την σχέση σου με την οικογένεια σου-ειδικά όταν η δικιά του οικογενειακή κατάσταση ήταν less than ideal. Αλλά, απόψεις είναι αυτές...)

8:01 AM  
Blogger Maiandros said...

...όχι, δεν θα πω τίποτα τελικά...

8:43 AM  
Blogger Gourouna said...

Το ίδιο βράδυ επλάγιασαν
εκεί κοντά στη σούβλα
σε ένα γιαπί το έκαναν
ανάμεσα σε τούβλα

KAI TO EIXA ΠΕΙ Η ΓΟΥΡΟΥΝΑ!!!

Τελικά είμαι psychic με τιάρα.
(η απόδειξη στο blog μου)

12:17 PM  
Blogger blackadder said...

Συγκινητικό και ωραία γραμμένο και πάλι. Βέβαια έχει και αναφορές σε φίλους που ξέρουν να αναγνωρίζουν τι θα πει φιλία και σε ευχαριστούν...

1:18 PM  
Blogger vatraxokoritso said...

a re niata!!!!
egw oyte tha mporoysa na fantastw oti tha synoysistw se giapi..
akoma tha etrizan ta gerika kokala moy..

4:09 PM  
Blogger τέλσον said...

Προσπάθησα να συμφωνήσω με τον Μαίανδρο, μα δεν κρατήθηκα...

Ίσως αν δεν ήμασταν τόσο σφιχτά αγκαλιασμένοι οι ώρες να είχαν κυλήσει πιο αργά.

ελπίζω να έχω την άδεια...

8:44 PM  
Blogger παπαρούνα said...

This comment has been removed by a blog administrator.

7:37 AM  
Blogger drskafidas said...

αυτες οι μανάδες....

3:11 PM  
Blogger so-de-lovely said...

Σουζυ, τεμπελιαζεις big time!Σαββατο σημερα κai νεο post μηδεν!

3:29 AM  
Blogger Helena said...

Φοβερό, φοβερό και πάλι φοβερό..
Δεν μπορώ να πω τίποτα.......

6:43 AM  
Anonymous Anonymous said...

成人漫畫,成人文學,成人遊戲,成人電影,成人論壇,成人,做愛,aio,情色小說,ut聊天室,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,尋夢園聊天室,080視訊聊天室,免費視訊聊天,哈啦聊天室,視訊聊天,080聊天室,080苗栗人聊天室,6k聊天室,視訊聊天室,成人聊天室,中部人聊天室,免費視訊,視訊交友,視訊美女,視訊做愛,正妹牆,美女交友,玩美女人,美女,美女寫真,美女遊戲,hi5,hilive,hi5 tv,a383,微風論壇,微風,伊莉,伊莉討論區,伊莉論壇,sogo論壇,台灣論壇,plus論壇,plus,痴漢論壇,維克斯論壇,情色論壇,性愛,性感影片,校園正妹牆,正妹,AV,AV女優,SEX,走光,a片,a片免費看,A漫,h漫,成人漫畫,免費A片,色情網站,色情遊戲,情色文學,麗的色遊戲,色情,色情影片,同志色教館,色色網,色遊戲,自拍,本土自拍,kk俱樂部,後宮電影院,後宮電影,85cc免費影城

4:58 AM  

Post a Comment

<< Home