Thursday, May 04, 2006

Sorry seems to be ...

Η αφορμή ήταν ο Elton John. Μια συναυλία του sir που θα γινόταν εκείνες τις ημέρες στο Ηρώδειο. Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη που ο αγαπημένος μου για πολλά χρόνια τραγουδιστής θα ερχόταν στην Ελλάδα. Ήμουν διπλά ενθουσιασμένη γιατί θα τον άκουγα να ερμηνεύει όλα εκείνα τα κλασσικά και υπέροχα τραγούδια του ενώ θα κρατούσα τον Λάζαρο από το χέρι. Ειδικά το “Your song”, που το άκουγα πολλές βραδυές στο δωμάτιο μου στην Αγγλία όσο μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Ειδικά το “Your song”. H συναυλία πλησίαζε και από σκόρπιες κουβέντες καταλάβαινα πως ο Λάζαρος δεν έδειχνε και μεγάλο ενδιαφέρον. Προσπαθούσα σε κάθε ευκαιρία να παίζω στο αυτοκίνητο τραγούδια του Έλτον Τζον που πίστευα πως θα του αρέσουν και ήξερα πως θα συμπεριλαμβάνονταν και στο πρόγραμμα. Τα περισσότερα του άρεσαν. Τα υπόλοιπα δεν τα απέρριπτε. Είχα βγάλει εισιτήρια χωρίς να του πω τίποτε γιατί ήξερα πως αν τον ρωτούσε δεν θα ήθελε. Εν τέλει, την έκπληξη μου την έκανε εκείνος.
Την παραμονή της συναυλίας μου ανακοίνωσε πως θα πήγαινε με τη Τζέσικα, η οποία είχε βρει από τις πρώτες κιόλας μέρες προσκλήσεις. Φυσικά δεν μου απαγόρεψε να πάω μόνη μου. Φυσικά και δεν του είπα πως είχα αγοράσει εισιτήρια στις καλύτερες θέσεις. Φυσικά και δεν πήγα ποτέ στη συναυλία. Όχι από πείσμα. Ίσως ακουστεί παράδοξο, κυρίως αφού γνωρίζετε τη συνέχεια, αλλά δεν πήγα από περηφάνια. Φανταζόμουν τη σκηνή που θα συναντιόμασταν τυχαία στην είσοδο και δεν θα μπορούσα να του μιλήσω. Σκεφτόμουν τη στιγμή που θα διασταυρώνονταν τα βλέμματα μας και θα έπρεπε να γυρίσω από την άλλη μεριά για να μην μας δει η Τζέσικα ή κάποιος από τους φίλους του. Ίσως, ακόμα χειρότερα, τα έφερνε έτσι η τύχη και καθόμασταν σε διπλανές θέσεις. Η απαγορευτική γραμμή της Τζέσικας ήταν κάτι που ακόμα δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω.
Και αυτή ήταν και η πραγματική αιτία της πράξης μου. Η Τζέσικα. Επιστρέφοντας από τις διακοπές της είχε ξαναμπεί στη ζωή του Λάζαρου με τρόπο σχεδόν πολιορκητικό. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που, εν αγνοία της βέβαια, παρενέβαινε και στη δική μου ζωή. Συναντιόνταν με τον Λάζαρο σχεδόν καθημερινά, πήγαιναν σε φίλους και κοινωνικές εκδηλώσεις που δεν ‘επιτρεπόταν’ να παραβρεθεί μόνη της, τηλεφωνούσε τις πιο ακατάλληλες στιγμές, μας διέκοπτε στις πιο χαλαρές και ήρεμες στιγμές μας. Με αυτό τον τρόπο μου θύμιζε, πάλι εν αγνοία της, πως όσο και να ήθελα να φανώ δυνατή υπήρχαν καταστάσεις που δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω. Υπήρχαν όρια που έκανα πως δεν έβλεπα και όνειρα στα οποία δεν έπρεπε να αφήνομαι. Την ζήλευα και σχεδόν τη μισούσα. Κατά βάθος, σε αυτές τις περιπτώσεις μισούμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Την ίδια μας την επιλογή. Αυτό που μας γκρεμίζει είναι η ίδια μας η επιλογή και η απόφαση μας να της μείνουμε πιστοί. Δεν ξέρω αν είναι δίκαιο να μιλάω σε πληθυντικό αριθμό. Όπως δεν ξέρω πως έφτασα στην απόφαση να απατήσω τον Λάζαρο. Τόσα χρόνια μετά και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι μια υπόθεση: αντάλλαξα την απογοήτευση με εκδίκηση. Μεγάλη τιμωρία να μην μπορείς να ζυγίσεις αυτά που νιώθεις. Ακόμη μεγαλύτερη όταν πρέπει να πάρεις μια απόφαση για τη ζωή σου κι εσύ κλείνεις τα μάτια και διαλέγεις το λάθος. Λάθος όχι λόγω κοινωνικού ή διαπροσωπικού κόστους. Λάθος γιατί όταν βγήκα από το μαγαζί εκείνου του άνδρα με ρώτησα δυνατά: «Τι έκανα;». Κι εκεί σιωπή. Δεν είχα απάντηση, δεν είχα εκτίμηση της πραγματικότητας. Δεν είχα καμιά απολύτως λογική εξήγηση γι’ αυτό που πήγα να κάνω.
Ξέρω πως μετά ντρεπόμουν. Αλλά το ‘μετά’ δεν έχει αντίκρισμα. Κι ούτως ή άλλως δεν είχα ιδέα για τι απ’ όλα να ντραπώ. Πολλές ανακατεμένες σκέψεις και πολλές άδικες αποφάσεις. Κυρίως ντρεπόμουν για το ότι θέλησα να εκδικηθώ γι’ αυτό που εγώ η ίδια είχα διαλέξει. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αυτός είναι ένας εκπληκτικά σοβαρός λόγος να γονατίζεις από ντροπή: να τιμωρείς αυτούς που αναλαμβάνουν την ευθύνη για τα δικά σου λάθη.
Kαι να φανταστείτε πως αυτά συνέβησαν ακριβώς τη στιγμή που πίστευα πως η ευτυχία μου με τον Λάζαρο δεν είχε τίποτε θνητό. Αν μπορούσα να ζωγραφίσω κάπου εδώ θα έβαζα ένα πολύ πικρό χαμόγελο. Τόσο πικρό όσο και οι πικροδάφνες.

13 Comments:

Blogger triantara said...

το έχω ξαναπεί και αλλού αυτό. η ήττα είναι η μάνα της εκδίκησης. και η πιο μεγάλη ήττα φέρνει την πιο σκληρή εκδίκηση. καλώς σε βρήκα

1:33 PM  
Blogger Despoina said...

Αχ Σουζάκι μου, πολύ δύσκολο το ποστ σου...

The way I see it (και με το συμπάθιο πάντα!)

Ήσουν η "άλλη γυναίκα." Ο Λάζαρος απατούσε τη σύντροφο του (τη Τζέσικα) με σένα. Εσύ ήσουν που παρέμενες στη δική της/τους ζωή, όχι εκείνη στη δική σου. Και εσύ δεν έφταιγες πουθενά, απλά γιατί ήσουν μικρούλι, μπέμπα, δεν ήξερες και πολλά πολλά από σχέσεις χώρια που ήσουν τόσο φουλ ερωτευμένη που οι παρωπίδες σου δεν άφηναν να δεις τίποτα πέρα απ' τον έρωτα σου για τον Λάζαρο.

Ακόμα και αν ισχύουν οι υποθέσεις της Χρύσας (ότι δηλαδή η Τζέσικα ή ο Λάζαρος είχαν ανίατη ασθένεια, ή ότι είχαν παιδί, ή τέλος πάντων ένα μεγάλο μυστικό που τους έδενε), αυτό δεν αλλάζει ότι ο Λάζαρος σε κορόιδευε. Δεν μπορεί να υπάρχει απόλυτη ειλικρίνεια σε μια σχέση, αλλά μια γερή δόση πρέπει να υπάρχει. Ειδικά αν ήταν τόσο ερωτευμένος όσο δήλωνε. Συνεχίζει να είναι με αυτά που μας έχεις πει μέχρι τώρα, αδικαιολόγητος. Οι αντιδράσεις που περιγράφεις στο ποστ, απλές και κατανοητές. Πληγώθηκες. Έκανες σπασμωδικές κινήσεις, για να τον πληγώσεις απ'τη μεριά σου. Και επειδή η ύπαρξη σου ήταν άρρηκτα δεμένη με του Λάζαρου εκείνο το καιρό, το να τον πληγώσεις σήμαινε αυτόματα ότι πληγώνεις τον εαυτό σου.

Η ιστορία σου συνεχίζει να είναι εκπληκτική!

3:50 PM  
Blogger carpediem said...

Εγώ απλά θέλω να σου πω ευχαριστώ. Πρώτη φορά σε διαβάζω και είναι σαν να έπεσα στο κατάλληλο post την πιο κατάλληλη στιγμή.
Σε νιώθω!
-@triantara:έγραψες!-

11:11 PM  
Blogger Chrisa said...

Αχ βρε Σούζυ... αχ βρε Σούζυ... να εκδικηθείς τον Λάζαρο αλλά με ένα γλοιώδη τύπο; Χάθηκαν τα ωραία αγοράκια που κυκλοφορούν; Ήθελες εκδίκηση; Γιατί δεν τον χώριζες; ή τουλάχιστον γιατί δεν ξεκίναγες πάλι να βρείς τις χαμένες σου φιλίες; Εγώ όποτε νιώθω χάλια και βλέπω φίλους που έχω απο το Λύκειο αυτομάτως τα ξεχνάω όλα!!! Ξαναγίνομαι 16 χρονών!!! Αχ Σούζυ μου πάλι καλά που δεν έκανες τίποτα με αυτόν... Πάλι καλά!!! Και να σου πω... ο Λάζαρος είναι πολύ εγωιστής!!!! Αχ εκνευρίστηκα Σούζυ μου!!!! Συγχώρεσε με για την ένταση μου...

11:37 PM  
Blogger Loop said...

ox !!! re si souzi ...
(chaca .............simply-rose plz to comment mou xixixixixi )

12:48 AM  
Anonymous Yiannis said...

ΟΚ, τώρα βγαίνει νόημα,
και triantara έχεις απόλυτο δίκαιο

12:50 AM  
Blogger Souzi Grammatikou said...

Triantara, exeis apolyto dikio. Den tha mporouses na ta sympiknwseis ola afta me pio eystoxo tropo. For the record, i megalyteri itta den eixe erthei akoma. Oute i megalyteri ekdikisi. Fysika kai kalws se vrika :-)

Carpediem, kalws orises ki esy! Pistevw pws ligo i perissotero o kathenas tha vrei kommatia apo tis dikes tou sxeseis se afti tin istoria. Elpizw diavazontas mia istoria me apostasiopoiimeno tropo na allaxei kati pros to kalytero.

Chrysaki, tous filous eixa idi arxisei na tous xanavriskw alla otan ola nomizeis pws tholwnoun mprosta sou to na vgeis mia volta me tous filous sou, den einai i lysi pou zitas. Na xwrisw ton Lazaro, les. Ekeini ti stigmi, den mou perase oute fevgalea apo to myalo. Oso gia ton typo pou vrika... den me endiefere an itan wraios i asximos, prigkipas i vatraxos. To zitoumeno den itan na ton apatisw alla na ton ekdikithw - me tin anoiti logiki mou. Isws na mou fanikan ola gloiwdi giati etsi itan i katastasi mou ekeini ti stigmi. Isws ta idia na elega akoma kai an synantousa ton wraiotero andra tou kosmou. Tetoies stigmes den mpaineis sti diadikasia tis epilogis.

Loop...ax kai ksana ax! Ti kanoun ta koritsia tis VF??!

Yannaki, xairomai pou katalaves an kai fantazomai pws idi ixeres pws den tha afina kena ;-)

2:37 AM  
Blogger Souzi Grammatikou said...

Agapimeni mou Despoina, exeis apolyto dikio. Omws prepei na sou pw oti me ton Lazaro aisthanomoun toso demeni ekeini ti stigmi pou eixa mperdepsei poios itan to trito proswpo. To megalo lathos itan pws erxontan stigmes, opws i prokeimeni, pou thewrousa pws i Jessica paremvallotan sti zwi mas. Akoma kai an se wres iremias antilamvanomoun to lathos aftis tis ektimisis kai pali meta itan adynaton na kratithw. Kai apo ekei xekinousan ola ta deina. Thewrw pws afto ginetai se oles tis ekfanseis tis zwis: ena terastio mperdema otan adynatoume na antilifthoume tin pragmatiki mas thesi se enan kyklo. H stigmi pou o kyklos ginetai favlos.
H Chrysa exei mantepsei poly swsta. O Lazaros kai h Jessica exoun ena koino mystiko. Kati pou argisa poly na mathw kai mono ypetheta. Dystyxws, toso arga pou den mporousan na diorthwthoun lathi anepanorthwta. Alla afto einai kati gia to opoio den xerw an mporw na tou epiripsw efthynes.

2:49 AM  
Blogger KV said...

[πικρό χαμόγελο] Η ιστορία σου παντα δυνατή και απίστευτα άμεση.
Την "εκδίκησή" σου την βλέπω λίγο διαφορετικά ... Όσο και αν ήσουν μικρούλα, άβγαλτη (λέμε τώρα), ερωτευμένη, πληγωμένη, αποφασισμένη, ρομαντική (you name it) : ΗΞΕΡΕΣ ... η εκδίκηση δεν ααευθυνόταν στον Λάζαρο. Εσένα ήθελες να πληγώσεις νομίζω και τα κατάφερες.

5:32 AM  
Blogger Loop said...

anastenazoun souzi mas ... xefisane .... apo to prwi ...vevea to last post sou den voithise kai para poli tis diaprosopikes sxeseis edw ... apo to prwi gaidaro me anevazoun gourouni me katevazoun ... gia pion logo .. aplos epeidh eimai male...

6:35 AM  
Blogger Souzi Grammatikou said...

Loop, να τους πεις πως αυτή η ιστορία δεν μιλάει για ζώα της φάρμας ;-) Κι ούτε πιστεύω σε τέτοιες αντιστοιχίες;-)

10:53 AM  
Blogger Gourouna said...

Αχ Σουζίνι πες μου που μένει αυτή η Jessica, (αν ζει πια) να στείλω τους άντρες μου να την τακτοποιήσουν.

Σε λατρεύω! Μμμμμμουτς!

12:25 PM  
Blogger Idάκι said...

Σουζάκι κάπως πάλι καταφέρνεις να βγάλεις από μια εφιαλτική εμπειρία μαθήματα ζωής! Έχω βρεθεί εκεί και καταλαβαίνω τι εννοείς όταν λες πως δεν σκέφτηκες καν να χωρίσεις, ήθελες μονάχα να πονέσεις το Λάζαρο και τελικά κατάφερες να ταπεινώσεις τον εαυτό σου στα δικά σου μάτια... έμαθες όμως πολύ σημαντικές αλήθειες για όλους τους εμπλεκομένους. Περιμένω τη συνέχεια με κομμένη αναπνοή!

@τριαντάρα: πόσο αληθινό - κι αν δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να ηττηθεί, δεν χρειαζόμαστε να εκδικηθούμε. Θεωρητικά, πάντα!

3:56 AM  

Post a Comment

<< Home